Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυμνάσιο Αγιάσου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυμνάσιο Αγιάσου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

0 Σημαντική διάκριση μαθητών του Λυκείου Αγιάσου σε Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό

Σημαντική διάκριση μαθητών του Λυκείου Αγιάσου
σε Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό

«Εάν γυρεύεις φως σε ένα κείμενο», είχε γράψει κάποτε ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοβ, «τότε στρέψε το βλέμμα σου στο διήγημα ενός μαθητή». Αυτό κάνουν πράξη τα Ελληνικά Ταχυδρομεία στο νέο τους εκδοτικό πόνημα με τον τίτλο «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος» που αποτελεί μία συλλογή διηγημάτων επίδοξων μικρών συγγραφέων οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τη εμβληματική μορφή του ταχυδρόμου, του ανθρώπου που εμπιστεύονται και καλοδέχονται στα σπίτια τους όλα τα ελληνικά νοικοκυριά εδώ και 189 χρόνια.
Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, σε συνεργασία με την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, προσκάλεσαν τους μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων όλης της χώρας να συμμετέχουν με ένα διήγημά τους σε πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό με θέμα «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος».
Ο διαγωνισμός προκηρύχθηκε την Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείου – 9 Οκτωβρίου του 2015, είχε τετράμηνη διάρκεια και σκοπός του ήταν η ανάδειξη της δυναμικής του γραπτού λόγου στην έκφραση ιδεών και συναισθημάτων που ενισχύουν την ανθρώπινη επικοινωνία.
Η ανταπόκριση ήταν ένθερμη, με αποτέλεσμα την αποστολή 138 διηγημάτων που φέρνουν στο προσκήνιο την εμβληματική μορφή του ταχυδρόμου, του ανθρώπου που εμπιστεύονται και καλοδέχονται στα σπίτια τους όλα τα ελληνικά νοικοκυριά εδώ και 189 χρόνια.

Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία εξέδωσαν σε συλλογικό τόμο τα 25 διηγήματα των μαθητών που επέλεξαν οι κριτικές επιτροπές του διαγωνισμού (10 μαθητών Λυκείων και 15 μαθητών Γυμνασίων) και το βιβλίο διατίθεται αποκλειστικά από τα ταχυδρομεία όλης της χώρας. Ανάμεσά στους δέκα διακριθέντες πανελλαδικά λυκειόπαιδες είναι και οι μαθητές του Λυκείου Αγιάσου Μιχάλης Κουτσκουδής-Βουρλής και Σοφία Κουταλέλλη.

Στη συνέχεια παρατίθενται, με αξιολογική σειρά, τα επιλεγμένα κείμενα δηλώνοντας τα πραγματικά ονόματα των μαθητών που τα συνέγραψαν καθώς και το σχολείο όπου φοιτούν. Δίπλα στο όνομα κάθε μαθητή σημειώνεται σε αγκύλη το ψευδώνυμο που χρησιμοποίησε για την συμμετοχή του στο διαγωνισμό.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ

Θεοφάνης Ψεβεδούρος [Αρτεμίσιος Παπαπέτρου], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», 1 ο ΓΕΛ Σπάτων
Νικόλαος Δημητροκάλλης [Δημήτρης Δημανίκος], «Ανθρωπιά σε φάκελο», 2ο ΓΕΛ Κορυδαλλού
Ευαγγελία Μαλλούση [Εύα Μ.], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», 3 ο ΓΕΛ Αχαρνών
Ηρώ Μαννέ [IrO2], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Λεόντειο Λύκειο Νέας Σμύρνης
Στεφανία-Δήμητρα Σκούφη [Βράχος], «Γράμματα… δίχως γράμματα», ΓΕΛ Κρεστένων Ηλείας
Χρυσοβαλάντου Ασημακοπούλου [Βάλλυ], «Γράμμα από το Σικάγο», ΓΕΛ Μεγαλόπολης Αρκαδίας
Αθηνά Αμοιραδάκη [Ζωή], «Μια στάλα όνειρο», ΓΕΛ Δροσιάς
Μιχάλης Κουτσκουδής-Βουρλής [Κώστας Δαβάκης], «Ο μικρός χρυσός σταυρός», ΓΕΛ Αγιάσου Λέσβου
Παναγιώτα-Δέσποινα Μπαλατσού [Τοξότρια των άστρων], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», ΓΕΛ Δεμένικων Πάτρας
Σοφία Κουταλέλλη [Ηλιάνα], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», ΓΕΛ Αγιάσου Λέσβου.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ

Ζώης-Κωνσταντίνος Τσαγανός [Αρίωνας], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», 2ο Γυμνάσιο Νέων Μουδανιών Χαλκιδικής
Μαρία Κόνσουλα [The purple bee], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», 14ο Γυμνάσιο Καλλιθέας
Ελένη Μαρίνα Βοτσαϊτη [Λεναμάρη], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Γυμνάσιο Ευηνοχωρίου Αιτωλοακαρνανίας
Νικόλαος Σιλιτζόγλου [Θαλής ο Μιλήσιος], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Εκπαιδευτήρια Γείτονα
Κλεάνθη Κοκολάκη [Κόκκινο ρουμπίνι], «Το γράμμα», Γυμνάσιο Αγίας Βαρβάρας Μονοφατσίου, Δήμος Γόρτυνας, Ηράκλειο Κρήτης
Γιάννης Σκούρτας [Γιάννης Ελλαδίτης], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Πειραματικό Γυμνάσιο Πανεπιστημίου Πατρών
Φαέθων Χαλίλ Ελ Μάσρι-Κυριαζής [Οδυσσέας], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Μουσικό Σχολείο Καλαμάτας
Λευτέρης Γλυνός [Γραίγος], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Γυμνάσιο Δροσιάς
Αικατερίνη Γκίκα [Κουρή-Κουρή], «Ο φτερωτός Ερμής… άργησε να ’ρθει», Εκπαιδευτήρια Μάνεση
Ελευθερία Σαφαρίκα [Ανδρομέδα], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Νέα Γενιά Ζηρίδη
Ανδριάνα Ηλιοπούλου-Τσιμαράτου [Άλφα-Ήτα], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Πρότυπο Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης
Δέσποινα Δίπλα [Καπλάνι], «Λόγια και συναισθήματα που θέλησαν να ειπωθούν», Πρότυπο Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης
Μαρκέλλα Αποστόλου [Ελιζαμπέτα], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», 2ο Γυμνάσιο Καβάλας
Ρεβέκκα Γιαννακίδου [Ανδρομέδα], «Ποτέ δεν είναι αργά», Πειραματικό Γυμνάσιο Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Ίρις-Αικατερίνη Καμπέρογλου [Νηρηίδα], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Γυμνάσιο Φιλοθέης


Κώστας Δαβάκης
(ψευδώνυμο του μαθητή του ΓΕΛ Αγιάσου Μιχάλη Κουτσκουδή-Βουρλή)
Ο μικρός χρυσός σταυρός

Μ’ ένα παράπονο χαραγμένο στο πρόσωπό της κοιτάζει η μάνα από το τζάμι του παραθυριού, που ώρα τώρα μαστιγώνουν οι σταγόνες της βροχής. Αμίλητη στέκεται. Νομίζεις πως ο νους της ταξιδεύει αλλού, έξω στη βροχή περιπλανιέται. Τα μάτια της σπασμένα και μισόκλειστα από την αϋπνία χάνονται στους έρημους δρόμους, το κορμί της ολόκληρο τρέμει. Η αγωνία της δεν κρύβεται. Τα λεπτά μετράει που θα φτάσει ο ταχυδρόμος στην πόλη και θα της φέρει γράμμα από το γιο της, που πολεμά στο μέτωπο. Σαράντα μέρες έχει να λάβει γράμμα του. Οι σκέψεις της την πνίγουν. «Τάχα να ζει ή χάθηκε σαν το πουλί στη μπόρα;» συλλογίζεται. Και η ώρα περνάει, η ανάγκη πονάει. Η βροχή δυναμώνει και η μάνα καρδιοχτυπά. Σπάει η σιωπή από τους χτύπους της καρδιάς της. Βαριοί οι αναστεναγμοί της, όσο βαριά είναι τα βήματα του ταχυδρόμου μες στη βροχή.
Και ξάφνου τον βλέπει να τρέχει μες στα λασπόνερα κρατώντας στην αγκαλιά του έναν χαρτοφύλακα που έχει μέσα τα γράμματα από το μέτωπο. Ναι. Δεν τη γελούν τα μάτια της. Αυτός είναι! Δε μπορεί πια να κρύψει τη χαρά της. Τυλίγεται βιαστικά μ’ ένα μακρύ μαύρο σάλι, ξεκλειδώνει με τρεμάμενα χέρια την πόρτα και βγαίνει στη βροχή. Με το βλέμμα της καρφωμένο πάνω του, τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορεί, για να τον σταματήσει. Τον πλησιάζει. Τον κοιτά για κάμποση ώρα δίχως να βγάλει μιλιά. «Έφερες γράμμα από το γιο μου; Εεε; Έφερες κανένα γράμμα;» ρωτάει με σπασμένη φωνή. Εκείνος δεν αποκρίνεται. «Γιατί δε μιλάς; Μου ’φερες κανένα γράμμα; Μίλα, για όνομα του Θεού!» του λέει αναστατωμένη. Τότε κι αυτός ανοίγει το χαρτοφύλακα κι αφού εξετάσει στα γρήγορα τα γράμματα, γιατί έχει φέρει πολλά από το μέτωπο, βγάζει ένα από μέσα και το δίνει στη μάνα. «Πάρε...» αυτό μόνο της λέει κι έπειτα ανοίγει το βήμα του και χάνεται μες στη βροχή.
Η μάνα τρέχει πίσω στο σπίτι. Κλειδώνει την πόρτα, βγάζει από πάνω της το σάλι και κάθεται σ’ ένα μικρό σκαμνί, δίπλα στο τζάκι όπου τριζοβολά η φωτιά. Και χωρίς δεύτερη σκέψη, ανοίγει το γράμμα κι αρχίζει να το διαβάζει.
«Πολυαγαπημένη μου μητέρα, Λυπάμαι πραγματικά που δε μπόρεσα να σου γράψω νωρίτερα, αλλά οι συνθήκες δεν μου το επέτρεψαν. Ούτε ξέρω αν θα βρω ξανά ευκαιρία να σου γράψω. Η τύχη μου εδώ είναι αβέβαιη. Η ζωή μου βρίσκεται διαρκώς σε κίνδυνο. Καθημερινά αντιμετωπίζουμε με τους συντρόφους μου πολύ δύσκολες καταστάσεις, που δε τις χωράει ο νους σου. Όσο περνούν οι μέρες, μας πολιορκούν όλο και πιο ύπουλοι εχθροί από τους Ιταλούς. Το κρύο, το χιόνι, τη λάσπη, την ψείρα. Οι περιοχές εδώ πάνω είναι πολύ δύσβατες και απόκρημνες. Το χιόνι φτάνει σχεδόν μέχρι τα γόνατα. Γι’ αυτό, όπως καταλαβαίνεις, είναι δύσκολο για κάποιους να συνεχίσουν φορτωμένοι με όπλα και πολεμοφόδια. Οι περισσότεροι τα ξεφορτώνονται, με αποτέλεσμα να υπάρχουν λιγοστά, για να καλύψουμε τις ανάγκες μας.
Πολλές φορές, μάλιστα, η νύχτα μάς βρίσκει σε χιονισμένους λόφους ή απάτητες βουνοκορφές. Έτσι, με μάτια κλειστά, με το κεφάλι χωμένο στους ώμους, με την παγωνιά να μας τσακίζει τα κόκκαλα, βουβοί, περιμένουμε να ξημερώσει. Άλλοτε τ’ άρβυλά μας έχουν ανοίξει και κρέμονται οι σόλες κι άλλοτε έχουν μουχλιάσει και η μούχλα, περνώντας στο πόδι, το σαπίζει. Ο πόνος είναι ανυπόφορος!
Στραβωμένοι από το εκτυφλωτικό λευκό του χιονιού και μπαρουτοκαπνισμένοι από την αντάρα της μάχης, περιπλανιόμαστε, σαν ακυβέρνητο σκαρί μες στη μανιασμένη φουρτούνα, ψάχνοντας τη σωτηρία μας. Τραβάμε κι εμείς το δικό μας Γολγοθά. Ο πόλεμος είναι σκέτη φρίκη! Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τον πόλεμο. Κάθε μέρα ζούμε σε μια κόλαση πυρός. Το μπουμπουνητό των κανονιών, το κροτάλισμα των πολυβόλων, οι εκρήξεις των οβίδων δημιουργούν ένα πανδαιμόνιο. Και κάθε τόσο ένα κορμί σωριάζεται πλάι σου. Το άλικο αίμα βάφει το στρατιωτικό χιτώνα και στιγματίζει το άσπρο χιόνι. Κομμένα πόδια από πατημένες νάρκες, βγαλμένα άντερα, χυμένα μυαλά… Κραυγές άφατου πόνου και απόγνωσης δονούν την ατμόσφαιρα. Η ψυχή σαν χελιδόνι φτερουγίζει από τα χείλη του λαβωμένου, που αφήνει τη στερνή του ανασαιμιά μαζί με το άψυχο κουφάρι του. Κάθε στιγμή μπορεί ο Χάρος να τρυγήσει με το δρεπάνι του τη ζωή σου. Ζούμε την κάθε μέρα σαν να ’ναι η τελευταία μας. Σήμερα, ήρθαμε αντιμέτωποι με τους Ιταλούς. Η μάχη ήταν σκληρή. Οι νεκροί πολλοί, μα οι τραυματίες περισσότεροι. Η μονάδα μας διαλύθηκε. Και αυτό, γιατί οι εχθροί μάς επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά κι όλοι βρεθήκαμε απροετοίμαστοι και πανικόβλητοι. Οι σφαίρες έπεφταν σαν το χαλάζι! Οι περισσότεροι από μας άρχιζαν να τρέχουν σαν τρελοί, με αποτέλεσμα να γίνουν τροφή των πυροβόλων και να σωριαστούν ο ένας πάνω στον άλλον. Οι υπόλοιποι τρεκλίζαμε σαν χαμένοι ανάμεσα στις φωτιές, στους καπνούς και στα διαμελισμένα σώματα των συντρόφων μας. Γέμισε ο αέρας από κλάματα, ουρλιαχτά, κατάρες. Ένας είχε πέσει στα γόνατα και χτυπούσε το κεφάλι του με απόγνωση, άλλος είχε κρυφτεί κάτω απ’ τα νεκρά σώματα και έκλαιγε, άλλος
παραμιλούσε. Κάποια στιγμή, είδα έναν απ’ τους δικούς μας να είναι κολλημένος στο χιόνι. Είχε χάσει το ένα του πόδι στη μάχη και το αίμα του ανάβλυζε σαν σιντριβάνι. «Δεν θα με φάτε!», βογκούσε. «Ακούτε, ρουφιάνοι, μακαρονάδες; Δε θα με φάτε! Θα τα καταφέρω… θα τα καταφέρω…». Μετά από λίγο άρχισε να ζητάει βοήθεια αλλά όλοι μας σχεδόν είχαμε φύγει μπροστά και δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω. Στα μάτια του στρατιώτη αυτού μπορούσες να διαβάσεις όλη τη φρικαλεότητα του πολέμου.
Λίγοι γλιτώσαμε απ’ τη λύσσα των Ιταλών. Μετά από πολλές ώρες περιπλάνησης και έχοντας πια νυχτώσει, αποφασίσαμε να περάσουμε το βράδυ σ’ ένα κορφοβούνι στεφανωμένο από ψηλά, χιονισμένα έλατα, όπου δεν μπορούσαν να μας εντοπίσουν εύκολα. Έτσι, στήσαμε τις σκηνές μας και πέσαμε όλοι για ύπνο. Σχεδόν όλοι. Εγώ βρήκα την ευκαιρία να σου γράψω. Ήθελα τόσο πολύ να σου γράψω! Είχα τόση μεγάλη ανάγκη να σου μιλήσω. Αν όλα πάνε καλά, θα πάρεις στα χέρια σου το γράμμα. Μου λείπεις πολύ, αγαπημένη μου μητέρα. Έλα, έλα να
σβήσεις τον καημό μου με την αγκαλιά σου! Το μόνο που έχω για να σε θυμάμαι είναι ο μικρός χρυσός σταυρός που μου είχες δώσει λίγο πριν αποχωρήσουμε από την πατρίδα. Θυμάμαι, μου είχες πει: «Να τον φοράς πάντα γύρω απ’ το λαιμό σου και να προσεύχεσαι να πάνε όλα καλά». Αυτό κάνω μητέρα. Τον έχω κρεμασμένο γύρω απ’ το λαιμό μου και κάθε βράδυ κάνω μια προσευχή. Να τελειώσει γρήγορα ο πόλεμος και να γυρίσω πίσω, σε σένα. Να γυρίσω πάλι στην αγκαλιά σου, απ’ όπου αναγκάστηκα να βγω για να υπηρετήσω την πατρίδα…». Η μάνα λυγίζει. Δεν μπορεί να κρατήσει τη συγκίνησή της από τα λόγια αυτά. Χοντρά δάκρυα, σαν διαμάντια, πλημμυρίζουν τα κόκκινα μάτια της και αυλακώνουν τα μάγουλά της. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και με το χέρι στην καρδιά συνεχίζει να διαβάζει.
«...Θυμάμαι ακόμα εκείνη τη μέρα της αναχώρησης του ελληνικού στρατού για τα βουνά της Αλβανίας. Κόσμος είχε κατακλύσει τους δρόμους για να αποχαιρετήσει τους Έλληνες στρατιώτες που θα υπηρετούσαν περήφανα την πατρίδα και μάλιστα θα επέστρεφαν νικητές και θα δοξάζονταν. Ωστόσο, δεν υπάρχει δόξα στον πόλεμο, που να αξίζει το αίμα ενός στρατιώτη. Ακόμα και εμείς οι ίδιοι δε φανταζόμασταν ποτέ ότι θα περνούσαμε όλες αυτές τις ταλαιπωρίες. Μας είχε κυριεύσει το αίσθημα της περηφάνιας. Μας είχε τυφλώσει! Τώρα, πολυαγαπημένη μου μητέρα, είμαστε μακριά απ’ τη γλυκιά μας πατρίδα,
μακριά απ’ το ζεστό σπίτι μας και τη θερμή αγκαλιά της οικογένειας. Πραγματικά, θαυμάζω τους ανθρώπους εκείνους που αφήνουν τον τόπο τους, τη μόνη περιουσία τους, και φεύγουν μακριά. Μα εγώ δε θα σταματήσω να ελπίζω. Δε θα σταματήσω να προσεύχομαι. Ο Θεός θα με ακούσει. Έτσι πιστεύω. Κάθε μέρα με
ακούει και μου μιλάει με τη σιωπή του. Κοιτάζω ψηλά, στον ουρανό, και τον παρακαλώ: «Δώσε μου δύναμη, Θεέ μου, δώσε μου θάρρος να συνεχίσω, βοήθησέ με να σταθώ στα πόδια μου μέσα σ’ αυτή τη φρίκη. Κάνε, Θεέ μου, να τελειώσει αυτός ο πόλεμος και να γυρίσω πίσω στην αγκαλιά της μάνας μου!». Ναι, στην αγκαλιά σου, μητέρα, που τόσο πολύ νοστάλγησα. Κι Εκείνος σαν να μου χαμογελάει…». Η μάνα συγκλονίζεται ολόκληρη. Τα χέρια της τρέμουν. Δεν
αντέχει να διαβάσει παρακάτω.
Ξαφνικά, ακούγεται ένα δυνατό βουητό. Ο άνεμος είναι τόσο λυσσασμένος, που χτυπά με ορμή την πόρτα και τη σπάει. Η πόρτα ανοίγει μεμιάς. Πάνω στην ταραχή της, η μάνα αφήνει το γράμμα από τα χέρια της και αυτό πέφτει στη φωτιά… Καίγεται… Όλα όσα έχει διαβάσει χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά. Και τότε, ένα λαμπερό φως έρχεται απέξω. Η μάνα τα χάνει! Δεν πιστεύει στα μάτια της! Βλέπει μπροστά της το γιο της, το παλικάρι της! Στέκεται όρθιος μπροστά στην πόρτα, με μισοσχισμένα ρούχα, γεμάτα αίματα. Το πρόσωπό του ταλαιπωρημένο, σημαδεμένο, αγνώριστο. Στο ένα του χέρι κρατάει το μικρό, χρυσό σταυρό. Και τη σιωπή σπάει ο γιος, που λέει με βροντερή φωνή:
«Μη με κοιτάς, μάνα, έλα. Έλα, μάνα! Αγκάλιασέ με!».
Και η μάνα πάει να σηκωθεί, αλλά δεν τη βαστούν τα πόδια της. Λυγίζει και πέφτει στην αγκαλιά του…
Μα τώρα ασάλευτη σαν κούτσουρο κείτεται σωριασμένη στο πάτωμα. Απ’ τη μεγάλη της λαχτάρα, η δύστυχη, οραματίστηκε τη σκηνή της επιστροφής του σπλάχνου της. Η συγκίνηση ήταν τόσο ισχυρή που θρυμμάτισε την εύθραυστη καρδούλα της. Έσβησε έχοντας στα μάτια τη μορφή του μονάκριβου γιου της…
Μες στους καπνούς ο γιος περήφανος πολεμάει τους εχθρούς. Γύρω του οι μαύρες φιγούρες των στρατιωτών σκορπίζουν σα μεθυσμένες. Το χέρι του περνά μέσα απ’ τη βαριά του στολή και πιάνει το μικρό, χρυσό σταυρό του. Τον φιλάει. Και στρέφει το κεφάλι του προς το σκοτεινό ουρανό ικετεύοντας… Ένας Ιταλός τον έχει βάλει στο στόχαστρο του όπλου του. Αλλά, μια γυναικεία φιγούρα, με μακρύ μαύρο σάλι, μπαίνει στη μέση και αρπάζει το γιο στη στοργική αγκαλιά
της… ΜΠΑΜ!!! Ο ξερός κρότος του πυροβολισμού αντιλαλεί στη χαράδρα... Τώρα πετούν μαζί. Φτάνουν σ’ ένα γαλήνιο μέρος. Πάνω από τα ταξιδιάρικα σύννεφα ο ήλιος λάμπει κι ένα απαλό αεράκι φυσάει γλυκά χαϊδεύοντας τα ροδαλά πρόσωπά τους. Ο γιος ανοίγει τα μάτια του και είναι κουρνιασμένος σαν το νεογέννητο πουλάκι μες στη μητρική φωλιά. Είναι πάλι ελεύθερος. Μακριά από την αγριότητα του πολέμου, από τον όλεθρο, από το θανατικό. Είναι κοντά στη μάνα του. Κι εκείνη τον καμαρώνει επιβλητικό, με μια λαμπερή στολή κι ένα φωτεινό πρόσωπο που ξεχειλίζει από περηφάνια. Πάνω στην επωμίδα του, σαν παράσημο αιώνιας δόξας και τιμής, αστράφτει ο μικρός χρυσός σταυρός! Ναι! Είναι νικητής! 

ΤΕΛΟΣ

Ηλιάνα
(ψευδώνυμο της μαθήτριας του ΓΕΛ Αγιάσου Σοφίας Κουταλέλλη)
Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος

Ένα ακόμα πρωινό. Ένα πρωινό παράξενο, διαφορετικό, αλλιώτικο από τ’ άλλα. Μόλις έχω ξυπνήσει και νιώθω έναν πόνο σε όλο μου το σώμα. Είναι πολύ δυνατός και ανεξέλεγκτος αυτή τη φορά. Πάει καιρός που ξεκίνησε αυτή η ιστορία... Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Σκέφτηκα πως θα είναι από την κούραση, το διάβασμα, τα ξενύχτια. Έχω κι αυτό το δίπλωμα στην ξένη γλώσσα που θα δώσω εξετάσεις και έχω αγχωθεί... Οι μέρες όμως κυλούσαν και ο πόνος, αντί να ελαττώνεται, γινόταν όλο πιο δυνατός.
Είμαι σε αδιέξοδο πια. Ίσως πρέπει να μιλήσω στους γονείς μου, να με βοηθήσουν, μαζί να βρούμε μια λύση στο πρόβλημα μου. Από την άλλη όμως... Είναι και αυτοί πολύ φορτωμένοι, έχουν τα δικά τους προβλήματα: με τη δουλειά, τις ανάγκες του σπιτιού, δεν τα βγάζουν πέρα με την παλιά άνεση... Δε μου αρέσει να τους γίνομαι κι εγώ βάρος. Τουλάχιστον δεν κατάλαβαν τίποτα ακόμα Αρκετά τους απασχολούν...
Δεν ξέρω τι να κάνω όμως. Πονάω πάρα πολύ κι αυτή τη φορά πιο συχνά. Δε θ’ αντέξω. Βαρέθηκα πια να το κρύβω. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να τους αποκαλύψω το μυστικό μου. Απ' την άλλη φοβάμαι την αντίδρασή τους. Άραγε θα με ακούσουν με προσοχή ή θα νομίσουν ότι υπερβάλλω και θα με αγνοήσουν πνιγμένοι απ’ τα δικά τους προβλήματα; Μήπως τους προκαλέσω φόβο; Ας γίνει. Ήδη το καθυστέρησα αρκετά και αυτό ίσως είναι εις βάρος μου αλλά τι μπορούσα να κάνω; Με εμπόδισε η δειλία μου. Δεν ξέρω τι έχω πάθει. Ξαφνικά άρχισαν να κυλάνε ποτάμια δακρύων από τα μάτια μου, ασταμάτητα, ανεξέλεγκτα, για τα οποία ευθύνεται μονάχα ο πόνος.
Όταν οι γονείς μου άκουσαν όσα είχα να τους πω, συγκλονισμένοι και ανήσυχοι δέχτηκαν να με βοηθήσουν. Προσπάθησαν να κρύψουν την έντονη ανησυχία τους και με μάλωσαν, ως συνήθως που άργησα να τους μιλήσω. Δεν είχαν άδικο. Μου το υποσχέθηκαν πως το γρηγορότερο δυνατό θα επισκεφτούμε έναν ειδικό γιατρό για να μάθουμε τελικά τι ακριβώς προκαλεί τους δυνατούς πόνους απ’ τους οποίους και υποφέρω.
Η αλήθεια είναι πως φοβόμουν αυτή την επίσκεψη πάρα πολύ. Λες και είχα ένα προαίσθημα, δεν ήμουν έτοιμη ν’ ακούσω την αιτία. Έπρεπε όμως να το πάρω απόφαση αφού η στιγμή εκείνη όλο και πλησίαζε. Είχανε μείνει μόνο δύο ημέρες πριν την επίσκεψη στο γιατρό. Ομολογώ πως ήταν οι δυο πιο δύσκολες μέρες της ζωής μου. Πέρασαν γεμάτες αγωνία και άγχος.
Επιτέλους, ήρθε η ώρα. Μπαίνοντας μέσα στο ιατρείο η ψυχή μου έτρεμε από την κορφή ως τα νύχια! Ο γιατρός με υποδέχτηκε εγκάρδια, μου εξήγησε πολλά πράγματα και μου είπε πως δεν είναι σίγουρος για τίποτα. Θα χρειαζόταν να κάνω πολλές εξετάσεις θα τα ξαναλέγαμε. Οι εξετάσεις έγιναν σε δύο εβδομάδες! Άλλες δύο εβδομάδες γεμάτες φόβο και αγωνία.
Τώρα που αναλογίζομαι τις στιγμές εκείνες, απορώ πως άντεξα! Θυμάμαι πως όταν άκουσα το τηλεφώνημα του γιατρού σαν να ανακουφίστηκα. Ούτε στιγμή δεν πέρασε από το νου μου πως ίσως να μην υπήρχαν <<καλά νέα>>!!! Έτρεξα γρήγορα στο ιατρείο, μαζί με τους γονείς μου, για να δω επιτέλους τι με έφερε σ’ αυτήν την κατάσταση. Δυστυχώς όμως, οι εξετάσεις δεν ήταν ξεκάθαρες και μας είπε ο γιατρός, ότι έπρεπε να σταλούν στο εξωτερικό. Για άλλη μια φορά αναμονή...
Ο καιρός περνούσε και δε λάμβανα καμία ειδοποίηση από το γιατρό για εκείνες τις εξετάσεις. Είχα αρχίσει να ανησυχώ πάρα πολύ... Κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν είχα όρεξη για τίποτα, ούτε για διάβασμα, ούτε για έξω, ούτε καν για τους φίλους μου! Το μυαλό μου ήταν συνεχώς εκεί. Άραγε τι να’ χω. Ο πόνος εξακολουθούσε να βασανίζει το κορμί μου, σαν φωτιά που δε σβήνει και όλο και φουντώνει. Όλα ήταν ανυπόφορα.
Ώσπου μια μέρα καθώς γύριζα σπίτι, είδα τον ταχυδρόμο να κατευθύνεται προς την πόρτα μου. Τι να ήθελε άραγε; Ίσως έφερε πάλι κάποιο λογαριασμό της ΔΕΗ ή ίσως να μου έστειλε γράμμα η θεία Ερασμία από την Αυστραλία. Με το που μπήκα σπίτι, έσπευσα να ανοίξω το γράμμα... Όχι δεν μπορεί... Κι όμως, ήταν οι εξετάσεις. Μόνο που τα νέα δεν ήταν καλά για μένα. Καθόλου καλά. Από μια στιγμή κι έπειτα δεν άκουγα τίποτα, δεν ένιωθα τίποτα αφού όλα είχαν σκοτεινιάσει... Τίποτα πια δεν είχε σημασία. Αφού άνοιξα το φάκελο, το πρώτο πράγμα που ευχήθηκα ήταν να μην είχα ξυπνήσει ποτέ εκείνο το πρωινό, να σταμάταγα το χρόνο...
<<Γιατί να συμβαίνει αυτό σε μένα; Γιατί θεέ μου; Τι αμαρτίες πληρώνω; >>
<<Ήταν απαραίτητο να συμβεί τώρα; Αυτό που μου συμβαίνει είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί σε ένα δεκατετράχρονο κορίτσι σαν εμένα! >>
<<Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω χάσει τα λογικά μου...>>.
Τέτοιες σκέψεις τριγύριζαν το μυαλό μου συνέχεια. Στέκομαι απέναντι από την αλήθεια, την πικρή αλήθεια ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ, ακόμα, να συνειδητοποιήσω τι μου συμβαίνει. Τι θα πω στα παιδιά; Στους κολλητούς μου; Πως οι γύρω θα αποδεχτούν ανάμεσα τους ένα κορίτσι που πάσχει από καρκίνο; Δεν πρέπει να τους το πω... Δε θέλω... Δε θέλω να με λυπούνται...! Όλοι θα με λυπούνται και αυτό είναι κάτι που δεν θα το επιτρέψω... Προτιμώ χίλιες φορές να με ζηλεύουν παρά να με λυπούνται! Άλλο <<σε νοιάζομαι>> κι άλλο <<σε λυπάμαι>>... Ελπίζω οι φίλοι μου να με στηρίξουν σε αυτή τη φάση της ζωής μου, τη δυσκολότερη, γιατί έχω ανάγκη και τη δική τους αγάπη...
Δεν έχω ηρεμήσει ούτε λεπτό από την ώρα που άνοιξα το φάκελο. Δεν ξέρω πόσος χρόνος μου έχει μείνει, αλλά ούτε θέλω να μάθω. Ποτέ δεν ήθελα να μάθω πότε θα έρθει αυτή η ώρα, γιατί η αλήθεια είναι πως φοβάμαι το θάνατο. Αλλά τώρα φοβάμαι περισσότερο τη ζωή, διότι σου παίζει άγρια παιχνίδια. Τέλος πάντων. Για κακή μου τύχη η ασθένεια έχει προχωρήσει πολύ με αποτέλεσμα να μην είναι βέβαιο αν μπορεί να με βοηθήσει κάποια θεραπεία.
Οι γονείς μου είχαν συγκλονιστεί και δεν ήξεραν τι να μου πουν για να νιώσω καλύτερα. Στεναχωρήθηκαν παραπάνω απ’ όσο περίμενα. Το μόνο που μου είπαν ήταν να ηρεμήσω και να έχω πίστη στο Θεό. Μου είπαν πως θα είναι δίπλα μου συνέχεια σ’ αυτή τη δύσκολη δοκιμασία της ζωής μου. Χαίρομαι πάρα πολύ που οι γονείς μου θα με βοηθήσουν. Αλλά στεναχωριέμαι γιατί δεν ξέρω τι πρόκειται να συμβεί με τους φίλους μου. Τι θα κάνω εγώ τώρα; Με τι κουράγιο και δύναμη να συνεχίσω να ζω; Έχουν όλα τελειώσει για μένα... Ένα πράγμα μπορώ να κάνω τώρα. Να πιστέψω στον εαυτό μου και μέσα στο χρόνο που έχω, που δεν ξέρω πόσος είναι, να πραγματοποιήσω κάθε επιθυμία και να κάνω κάθε μου όνειρο πραγματικότητα, ζητώντας από φίλους και συγγενείς να με βοηθήσουν. Είναι ο μόνος τρόπος να φύγω χαρούμενη αν και νωρίς. Χαίρομαι που τελικά βρήκα το θάρρος και το είπα στους γονείς μου, διότι, το παραδέχομαι, με στηρίζουν πολύ.
Τώρα που έμαθα τι ακριβώς έχω το δυσκολότερο κομμάτι είναι η ανακοίνωση στους φίλους μου. Γνωρίζω πως είναι δύσκολο, μα πρέπει. Πως αλλιώς θα καταφέρω να πετύχω τους στόχους μου και πως θα προετοιμαστούν για το θάνατο μου; Όλοι θα πρέπει να μάθουν να ζουν με την απώλεια μου, χωρίς εμένα... Το γεγονός αυτό στεναχωρεί και μένα αφάνταστα και αυτό που θέλω είναι να μην με ξεχάσουν αλλά να κυλίσουν ομαλά τους ρυθμούς στις ζωές τους, ως τώρα. Οι μέρες περνούν και κανείς άλλος δεν ξέρει το μυστικό μου… Θέλω τόσο να το μοιραστώ, να ξαλαφρώσει η ψυχή μου, αλλά φοβάμαι. Κάθε μέρα που περνάει νιώθω ότι ο θάνατος πλησιάζει, νιώθω ότι θα κοιμηθώ για τελευταία φορά, ότι θα ξυπνήσω και δεν θα υπάρχει τίποτα. Τόσος χρόνος χαμένος... Από τότε που το έμαθα δεν έχω και πολύ όρεξη, όλοι οι φίλοι με ρωτούν τι έχω και δεν ξέρω τι να πω. Ώρες - ώρες νιώθω ότι περπατάω σε αδιέξοδα, νιώθω ότι πνίγομαι στην ίδια μου τη ζωή. Σ’ αυτό μόνο οι φίλοι μπορούν να βοηθήσουν. Γ' αυτό αύριο κιόλας θα το πω στους φίλους μου. Με περιμένει λοιπόν μια δύσκολη μέρα, αφού θα ανακοινώσω και στους φίλους μου τι μου συμβαίνει, την περιπέτεια που ζω. Ούτε το πώς θα το πω έχω σκεφτεί ούτε το πώς θα αντιδράσουν. Έχω για πρώτη φορά ένα καλό προαίσθημα: πως θα με καταλάβουν και θα είναι δίπλα μου μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Ήρθε η ώρα να με τυλίξει η ζεστή αγκαλιά του Μορφέα, να αφεθώ στη γλύκα του ύπνου... Αργεί πολύ ακόμα... Είμαι απόλυτα σίγουρη πως δε θα κοιμηθώ ήρεμη αφού χιλιάδες σκέψεις βασανίζουν το μυαλό μου. Ας κάνω υπομονή.
Κοιτάζω το ρολόι και η ώρα είναι εφτά. Μόλις ξημέρωσε και βλέπω τον ήλιο που ξεπροβάλλει, αρχίζοντας να λούζει με τις ακτίνες του ολόκληρη την πλάση. Πότε πέρασε η νύχτα; Πραγματικά δεν έκλεισα μάτι. Τέλος πάντων, ας φάω πρωινό κι ας ξεκινήσω για το σχολείο. Σε λιγάκι είμαι έτοιμη. Αποχαιρετώ τους γονείς μου και ξεκινώ. Προτίμησα να μείνω σκεπτική μέχρι την ώρα που θα φτάσω σχολείο. Κανείς δεν γνωρίζει τίποτα παρά μόνο η ψυχή μου. Έφτασε η ώρα που οι φίλοι μου πρέπει να μάθουν την αλήθεια. Ο δρόμος μου φαίνεται ατελείωτος σήμερα, κι όλο να πλησιάζει η ώρα.
Επιτέλους έφτασα. Είμαι στο προαύλιο και μιλάω μαζί τους. Όλα μια χαρά. Προς το παρόν. Χτύπησε το κουδούνι, κάναμε προσευχή , μπήκαμε στην τάξη για μάθημα. Οι ώρες διδασκαλίας πέρασαν γρήγορα. Έφτασε η στιγμή της αποκάλυψης. Φώναξα όλους μου τους φίλους και στάθηκα απέναντί τους βλέποντας τα γεμάτα απορία πρόσωπά τους . Ξεκίνησα να μιλώ: <<Αγαπημένοι μου φίλοι, η ζωή μας φέρνει απότομες εκπλήξεις, άλλες δυσάρεστες και άλλες ευχάριστες. Έτυχε λοιπόν να μου φέρει και μένα μία <<έκπληξη>>, αλλά δυστυχώς δεν είναι ευχάριστη! Τις προάλλες που είχα ξυπνήσει , ένιωθα έναν πολύ δυνατό πόνο. Πήγα στο γιατρό , έκανα εξετάσεις και διαγνώστηκε ότι πάσχω από καρκίνο. Σας παρακαλώ , μην πανικοβληθείτε. Απλά , βοηθείστε με ! >>
Αυτά είπα και τελείωσα. Ακούγοντάς το, τα παιδιά έμειναν άφωνα. Δεν με πίστευαν και προσπαθούσαν να το αγνοήσουν. Είχαν σοκαριστεί και άργησαν να το συνειδητοποιήσουν.
Είχα στεναχωρηθεί πάρα μα πάρα πολύ, ιδιαίτερα αντιλαμβάνοντας το τεράστιο <<ΓΙΑΤΙ;>> στα βλέμματά τους. Μου υποσχέθηκαν όμως κάτι: πως δεν θα αφήσουν τίποτα να με βάλει κάτω, πως θα είναι δίπλα μου, θα με φροντίζουν για όσο κρατήσει και θα με αγαπούν για πάντα. Για μένα αυτό σήμαινε πολλά...
Χαίρομαι που έχω πραγματικούς φίλους και δε θα αφήσω τίποτα και κανέναν να με βάλει κάτω! Δε θα υποκύψω. Δε θα γονατίσω και αυτή τη φορά! Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή. Είχα ακούσει κάποτε πως ο πόνος κρύβει δύναμη μέσα του... Τώρα καταλαβαίνω! Με τη ζωή παίζεις ένα παιχνίδι ή αυτή σε ζει ή εσύ την ζεις και εγώ θα ζήσω τη ζωή μου και θα κάνω ότι με κάνει χαρούμενη, γιατί πολύ απλά θέλω να ζήσω!!! Με νύχια και με δόντια θα διεκδικήσω και εγώ τα όνειρά μου . Όσα προλάβω. Ο καθένας μας είναι μοναδικός, με δικά του όνειρα, δικές του προσδοκίες, τις δικές του ελπίδες και δίνει μάχη για να τα κατακτήσει! Αυτή η μάχη όμως έχει εμπόδια που επηρεάζουν το χαρακτήρα του. Κι εγώ λοιπόν θα δώσω μάχη για τα όνειρά μου αφήνοντας τις ενδόμυχες σκέψεις να κυριεύουν το μυαλό μου! Μία επιθυμία μου μόνο θα μείνει ανεκπλήρωτη, να ζήσω σε ένα κόσμο που θα υπάρχει μόνο ειλικρίνεια, κάτι που έχει χαθεί στις μέρες μας. Δεν πειράζει! Μάθε λοιπόν, πως δεν πρέπει να το βάζεις κάτω αλλά να προσπαθείς ξανά και ξανά αφού το κλειδί για την επιτυχία είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου! Λοιπόν, θα ζήσω όσο μου μένει σα να ’ταν όλη μου η ζωή ! Μακάρι να μην είχε έρθει ποτέ ο ταχυδρόμος, μακάρι να μην λάμβανα ποτέ αυτό το φάκελο...
 




read more "Σημαντική διάκριση μαθητών του Λυκείου Αγιάσου σε Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό"

0 Δελτίο Τύπου Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων - Μαθητικών Κοινοτήτων Λυκείου Αγιάσου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ξεκίνησαν επιτέλους οι εργασίες εκτέλεσης του έργου κατασκευής γηπέδου μπάσκετ στον αύλειο χώρο του Γυμνασίου-Λυκείου Αγιάσου. Το γήπεδο μπάσκετ θα έχει τις πρέπουσες τεχνικές προδιαγραφές, ώστε να μπορεί να φιλοξενεί τις αθλητικές δραστηριότητες όχι μόνο της μαθητιώσας νεολαίας μας, αλλά και των ομάδων των αθλητικών μας συλλόγων (ύστερα από σχετικό αίτημά τους και έγκριση από το Δήμο). Μέχρι τώρα έπεσε το ασφαλτικό υπόστρωμα και μετατοπίστηκαν οι βάσεις των μπασκετών σε νέες θέσεις. Στη συνέχεια θα πέσει το ακρυλικό ταρτάν, θα τοποθετηθούν νέες μπασκέτες, θα διαμορφωθούν οι κερκίδες και θα μεταφερθούν οι πυλώνες φωτισμού εκτός του γηπέδου.
Με την ευκαιρία αυτή, ευχαριστούμε θερμά:
Τον κ. Στέλιο Στυλιανίδη, Λυκειάρχη Αγιάσου, για τις ακάματες και επίμονες εδώ και χρόνια προσπάθειές του, που τελεσφόρησαν προς όφελος της μαθητιώσας και αθλούμενης νεολαίας του χωριού μας.
Τον κ. Σπύρο Γαληνό, Δήμαρχο Λέσβου, τον κ. Ευστράτιο Τζιμή, Αντιδήμαρχο Λέσβου, τον κ. Μιχάλη Ταμβακέλλη, Πρόεδρο της Σχολικής Επιτροπής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Λέσβου, τον κ. Προκόπη Τσαμπλάκο, Εντεταλμένο Δημοτικό Σύμβουλο Αγιάσου, τον Πρόεδρο, κ. Μιχάλη Ευαγγελινό, και το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας Αγιάσου για τη συνδρομή τους στην εκτέλεση του έργου, του οποίου προσδοκούμε τη σύντομη ολοκλήρωση.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ Δ.Σ.
ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΓΙΑΣΟΥ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Μ. ΚΟΥΤΣΚΟΥΔΗΣ

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΜΕΛΟΥΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
ΜΑΘΗΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΓΙΑΣΟΥ

ΣΟΦΙΑ ΚΟΥΤΑΛΕΛΛΗ


read more "Δελτίο Τύπου Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων - Μαθητικών Κοινοτήτων Λυκείου Αγιάσου"

0 ‘’Εχθροί εξ αίματος’’ από το Γυμνάσιο Αγιάσου

Τη θεατρική παράσταση με το έργο ‘’Εχθροί εξ αίματος’’ του γνωστού γελοιογράφου Αρκά παρουσίασε το περασμένο Σάββατο στο γεμάτο κόσμο θέατρο του Αναγνωστηρίου Αγιάσου η θεατρική ομάδα του Γυμνασίου Αγιάσου, στο πλαίσιο πολιτιστικού προγράμματος που υλοποίησε κατά τη σχολική περίοδο 2015-2016.
Χώρος δράσης το εσωτερικό του ανθρώπινου σώματος και ήρωες το Παχύ Έντερο, το Λεπτό Έντερο και το Δεξί Νεφρό. Πρόκειται για έναν απολαυστικό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των Οργάνων μετά από ένα ατύχημα στο οποίο ο Εγκέφαλος πέφτει σε κώμα. Κοινωνικο-πολιτική σάτιρα, καθρέφτης της κοινωνίας μας, με απρόσμενες εξελίξεις και ανατροπές.
Για την ιστορία οι ηθοποιοί και συντελεστές ήταν οι εξής:
Λεπτό Έντερο: Κουτσκουδής – Βουρλής Μιχάλης (Γ΄ Λυκείου). 
Παχύ Έντερο: Χατζηβασιλείου Στράτος ( Α΄ Λυκείου).
Δεξί Νεφρό: Παροίκου Ειρήνη (Α΄ Λυκείου).
Τραυματιοφορείς: Αλεντάς Γρηγόριος (Δ/ντής Γυμνασίου Αγιάσου), Τζαννής Δημήτριος (Καθηγητής Φυσικής Αγωγής). 
Τραυματίας τροχαίου: Μπουντούρη Ελένη (Καθηγήτρια Γαλλικής Γλώσσας). 
Χειρισμός κονσόλας ήχου-φώτων: Παναγιώτα Μαϊστρέλλη (εκπαιδευτικός Δημοτικού Σχολείου Αγιάσου), Μπόντη Βάγια (φιλόλογος). 
Σκηνική εμφάνιση και σκηνογραφία: Μπουντούρη Ελένη. 
Προετοιμασία παράστασης: Μπόντη Βάγια - Μπουντούρη Ελένη, υπεύθυνες καθηγήτριες πολιτιστικού προγράμματος Γυμνασίου Αγιάσου.






read more "‘’Εχθροί εξ αίματος’’ από το Γυμνάσιο Αγιάσου"

0 Χριστουγεννιάτικη γιορτή από το Γυμνάσιο Αγιάσου

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

Την Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2014 στις 6.30΄ μ.μ. στο Αναγνωστήριο Αγιάσου παρουσιάστηκε χριστουγεννιάτικη γιορτή με τη Χορωδία και τη Θεατρική Ομάδα του Γυμνασίου Αγιάσου, το πρόγραμμα της οποίας περιλάμβανε:
Χαιρετισμό του διευθυντή του Γυμνασίου Αγιάσου, Γρηγόρη Αλεντά. «Θεός εφανερώθη εν σαρκί»: Το μήνυμα της γιορτής των Χριστουγέννων, από τη μαθήτρια της Γ΄ Γυμνασίου Βασιλεία Ασβεστά.
Θεατρικό μονόπρακτο με τίτλο «Τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία…» από τη θεατρική ομάδα του Γυμνασίου Αγιάσου σε σενάριο και σκηνοθεσία της Σοφίας Κουταλέλλη. Έπαιξαν: Ραφαέλα Ακαμάτη – Αφηγητής, Εριόνα Μπάκο – Αφηγητής, Σταύρος Άνεμος – Σκρουτζ (μικρός), Γιάννης Παυλής – 2ο Πνεύμα και Μπαμπάς, Ουρανία Αργύρα – Φανή, Παναγιώτης Λεβέντης – Παιδί και Γέρο-Σκρουτζ, Βάσω Ασβεστά – 3ο Πνεύμα, Στράτος Τσομπανέλλης – 1ο Πνεύμα, Μαρία Κεφάλα – 4ο Πνεύμα, Ταξούλα Χατζέλλη – Παιδί και Μαμά, Σοφία Κουταλέλλη – 4ο Πνεύμα, Στράτος Χατζηβασιλείου – (Σκρουτζ).
Μουσικό πρόγραμμα με σαντούρια που απέδωσαν τους σκοπούς: Πολίτικο Χασάπικο, Σ’ αγαπώ γιατί είσ’ ωραία, Αγαπώ ένα βαρκάρη, Αφρική, Πάρε σπίρτα. Έπαιξαν οι μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου Ουρανία Αργύρα και Θεοδώρα Ρούσσα.
«Παραδοσιακά κάλαντα από την Ελλάδα» από τη Χορωδία του Γυμνασίου Αγιάσου. Διδασκαλία και Διεύθυνση Χορωδίας: Στέλιος Λασκαρίδης. Ακούστηκαν κάλαντα της Αθήνας, Πάτμου (Θεοφανείων), Πελοποννήσου, Μανταμάδου (Θεοφανείων), Κρήτης, Θράκης, Κέρκυρας, Μικράς Ασίας, Ανατολικού Αιγαίου, Κυκλάδων. Τα κάλαντα προλόγισαν οι: Καλλιόπη Αμπουλού, Ραμόνα Γεωργαντή, Ουρανία Αργύρα, Μύρτα Ανέμου, Σταύρος Άνεμος, Κων/νος Βεργάμαλης, Ντίνα Καπάτου, Μιχάλης Γιαταγανέλλης, Μαρία Βουνάτσου. Στη χορωδία συμμετείχαν οι: Αγγελική Αμπουλού, Καλλιόπη Αμπουλού, Μαρία Ανδρεαδέλλη, Ουρανία Αργύρα, Βάσω Ασβεστά, Μαρία Βουνάτσου, Ραμόνα Γεωργαντή, Θέμης Ελευθεριάδης, Βασιλική Καλέλλη, Ντίνα Καπάτου, Μαρία Καρέτου, Μαρία Κεφάλα, Σοφία Κουταλέλλη, Ελένη Λημναίου, Ζωή Πατσέλλη, Θεοδώρα Ρούσσα, Μορφούλα Σωτηρχέλλη, Μυρσίνη Τζαναβάρη, Ταξούλα Χατζέλλη, Ανδρονίκη Χατζηβασιλείου, Μαριάνθη Χριστοφαρή, Μυρσίνη Χριστοφαρή, Σανίτσα Χρυσάφη. Τη χορωδία συνόδευσαν οι: Ουρανία Αργύρα – Σαντούρι, Καλλιόπη Αμπουλού – Κουδουνάκια, Γιάννης Κακαρώνης – Τζουράς, Βάσω Ασβεστά – Κλάβες (Ξυλάκια), Μιχάλης Κουτσκουδής Βουρλής – Τουμπελέκι, Μαρία Βουνάτσου – Ζίλια, Στέλιος Λασκαρίδης – Πιάνο-Φλογέρα-Νουνούρα,     Θέμης Ελευθεριάδης – Κλάβες (Ξυλάκια), Μαρίνος Ποδηματής – Βιολί, Σοφία Κουταλέλλη – Τρίγωνο, Ειρήνη Παροίκου – Μεταλλόφωνο.
Υπεύθυνοι Εκπαιδευτικοί της εκδήλωσης: Ευαγγελία Καρακατσάνη, Στέλιος Λασκαρίδης.









read more "Χριστουγεννιάτικη γιορτή από το Γυμνάσιο Αγιάσου"

0 Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση γυμνάσιου Αγιάσου

Την Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2014 το γυμνάσιο Αγιάσου διοργανώνει Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο Αναγνωστήριο Αγιάσου στις 6:30 μ.μ.
read more "Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση γυμνάσιου Αγιάσου"

0 Εξαιρετική παράσταση από το Γυμνάσιο Αγιάσου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Διθυραμβικές ήταν οι κριτικές όσων παρακολούθησαν την εξαιρετική παράσταση του Γυμνασίου Αγιάσου με το έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ την περασμένη Κυριακή 29 Ιουνίου 2014 στις 7:30΄ μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης. Τα παιδιά εντυπωσίασαν με το πηγαίο ταλέντο τους. Δουλεύοντας με υπομονή, επιμονή, έμπνευση, συνεργατικότητα παρήγαγαν ένα θαυμαστό αποτέλεσμα, εφάμιλλο επαγγελματικών επιδόσεων.
Διανομή: Μιχάλης Κουτσκουδής-Βουρλής (Ρωμαίος), Ιωάννα Καρακωνσταντή (Ιουλιέτα), Ραφαήλ Ανδρεαδέλλης (Ηγεμόνας, πατέρας Λαυρέντιος), Μαρία Πετεινέλλη (παραμάνα, Καπουλέτου), Αναστάσης Χατζηγιάννης (Μερκούτιος, Καπουλέτος), Στράτος Χατζηβασιλείου (Πάρης, μπάρμαν), Γιονίτα Ζεκιολάρι, Μαρία Γιαταγανέλλη (τροβαδούροι), Αντώνης Ασβεστάς (γιος του Γκρέκο), Παναγιώτης Τζανής (μουσικός), Ελένη Λύτρα (σαλπιγκτής), Μαρία Κεφάλα, Σοφία Κουταλέλλη, Ταξιαρχούλα Χατζέλλη, Δημήτρης Λιγιέλλλης, Γιάννης Καμπιρέλλης, Ταξιάρχης Ζεκιολάρι (θίασος).
Χαρακτηριστικό ήταν το Δελτίο Τύπου που άμεσα εξέδωσε η Περιφερειακή Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου κ. Μαρία Χ. Παπαδανιήλ, στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει: «Η ερμηνεία των νεαρών ηθοποιών άγγιζε το επίπεδο καταξιωμένων και έμπειρων ανθρώπων του καλλιτεχνικού στερεώματος, γεγονός που -σε συνδυασμό με την ποιητική ροή του λόγου- το έκανε ξεχωριστό και πρωτότυπο. Η πρώτη σκέψη του θεατή είναι ότι ο διαχρονικός πολιτισμός του πνεύματος και των τεχνών της Αγιάσου εξακολουθεί να διαμορφώνει ανθρώπους με πολύπλευρα ταλέντα. Πίσω, όμως, από την άρτια αυτή εμφάνιση -πέρα από το φυσικό και κοινωνικό υπόβαθρο- κρύβεται μια ομάδα δημιουργικών και εμπνευσμένων εκπαιδευτικών, γονέων και συμπολιτών, που στο πρόσωπο των παιδιών μας βλέπουν το υγιές παρόν και το ελπιδοφόρο μέλλον που πασχίζουμε να χτίσουμε μέσα από την Παιδεία. Ιδιαίτερη αναφορά οφείλουμε να κάνουμε στο Διευθυντή του Γυμνασίου Αγιάσου κ. Γρηγόρη Αλεντά, την εκπαιδευτικό Μπόντη Βαΐα (υπεύθυνη προετοιμασίας παράστασης) που συντόνιζε και πλαισίωνε τα παιδιά με έκδηλη αγάπη και ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς Μπουντούρη Ελένη (σκηνικά, κουστούμια), Λασκαρίδη Στυλιανό (μουσική) και Μωράτη Ηλία (φωτισμός, μουσική) για την εξαιρετική δουλειά που έκαναν, καθώς και όλους εκείνους που εργάστηκαν, ενθάρρυναν και στήριξαν την προσπάθεια αυτή.»






read more "Εξαιρετική παράσταση από το Γυμνάσιο Αγιάσου"

0 «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ από το γυμνάσιο Αγιάσου στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μετά τη μεγάλη επιτυχία που γνώρισε στην πρεμιέρα της στο κινηματοθέατρο Αγιάσου στις 21-5-2014 η θεατρική παράσταση του Γυμνασίου Αγιάσου με το έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ, η θεατρική ομάδα του Γυμνασίου Αγιάσου θα παρουσιάσει το έργο την προσεχή Κυριακή 29 Ιουνίου 2014 στις 7:30΄ μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης. Η δραστηριότητα αυτή υλοποιείται στο πλαίσιο εκπόνησης πολιτιστικού προγράμματος του σχολείου κατά το σχολικό έτος 2013-2014. Τα παιδιά εντυπωσιάζουν με το πηγαίο ταλέντο τους. Δουλεύοντας με υπομονή, επιμονή, έμπνευση, συνεργατικότητα παρήγαγαν ένα θαυμαστό αποτέλεσμα, που αξίζει να το απολαύσουν μικροί και μεγάλοι.
Διανομή: Ιωάννα Καρακωνσταντή (Ιουλιέτα), Μιχάλης Κουτσκουδής-Βουρλής (Ρωμαίος), Ραφαήλ Ανδρεαδέλλης (Ηγεμόνας, πατέρας Λαυρέντιος), Μαρία Πετεινέλλη (παραμάνα, Καπουλέτου), Αναστάσης Χατζηγιάννης (Μερκούτιος, Καπουλέτος), Στράτος Χατζηβασιλείου (Πάρης, μπάρμαν), Γιονίτα Ζεκιολάρι, Μαρία Γιαταγανέλλη (τροβαδούροι), Αντώνης Ασβεστάς (γιος του Γκρέκο), Παναγιώτης Τζανής (μουσικός), Ελένη Λύτρα (σαλπιγκτής), Μαρία Κεφάλα, Σοφία Κουταλέλλη, Ταξιαρχούλα Χατζέλλη, Δημήτρης Λιγιέλλλης, Γιάννης Καμπιρέλλης, Ταξιάρχης Ζεκιολάρι (θίασος).
Υπεύθυνοι καθηγητές: Μπόντη Βαΐα (προετοιμασία παράστασης), Μπουντούρη Ελένη (σκηνικά, κουστούμια), Λασκαρίδης Στυλιανός (μουσική), Μωράτης Ηλίας (φωτισμός, μουσική).
Η θεατρική ομάδα ευχαριστεί θερμά: Το Αναγνωστήριο Αγιάσου για τη διάθεση σκηνικών και στολών. Τη θεατρική ομάδα Μυτιλήνης «Άστεγοι» και ιδιαίτερα τον κ. Βαγγέλη Ντάβα για τη διάθεση κουστουμιών και σκηνικών αντικειμένων. Το Λύκειο Πολιχνίτου και ειδικά τη διευθύντριά του κ. Βάσω Σαλταμάρα και τη φιλόλογο κ. Θεοδώρα Βουτσά για την παραχώρηση στολών. Τον κ. Παναγιώτη Ευστρ. Χατζέλη για την κατασκευή σκηνικών αφιλοκερδώς. Το διευθυντή του Γυμνασίου Αγιάσου κ. Γρηγόρη Αθ. Αλεντά και το Σύλλογο Καθηγητών Γυμνασίου Αγιάσου για την αμέριστη συμπαράστασή τους. Τους γονείς των παιδιών για την υπομονή, κατανόηση και συνεργασία τους. Τις φιλολόγους κ.κ. Άρτεμη Παπά και Αθηνά Γαβαλά για τη βοήθειά τους. Την κ. Μυρσίνη Κουτσκουδή-Βουρλή για το σχεδιασμό της αφίσας της παράστασης.
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό.



read more "«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ από το γυμνάσιο Αγιάσου στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης"

0 «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» από το Γυμνάσιο Αγιάσου [φωτο]











































φωτογραφίες κύριου Κλεάνθη Κορομηλά
read more "«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» από το Γυμνάσιο Αγιάσου [φωτο]"

Ένα βίντεο από το χωριό μας